Η πρόβα ή η τιμωρία του έρωτα
  • Η πρόβα ή η τιμωρία του έρωτα
Συγγραφέας: Ανούιγ Ζαν (Anouilh Jean)

8.48€2.00€

"ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ, Εικόνα Α'":
Σαλόνι. Μπαίνουν η Κόμισσα κι ο κύριος Νταμιέν. Κοστούμια εποχής Λουδοβίκου 15ου.

Η ΚΟΜΙΣΣΑ: Κύριε Νταμιέν, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μου δανείσατε τη βαφτιστικιά σας.
ΝΤΑΜΙΕΝ: Να σας εξυπηρετήσω, κυρία Κόμισσα, είναι το πρώτο μου καθήκον και το πιο ευχάριστο. Μόλις μου είπανε, πως τη χρειάζεστε, ήταν φυσικό να τη φέρω αμέσως στον πύργο σας.
Η ΚΟΜΙΣΣΑ: Θεέ μου! Τι θα γινόμαστε χωρίς αυτήν;.. Η καημένη μου η θεία, η μαρκησία, δεν ζούσε παρά με χίμαιρες. Μας κληροδότησε τον πύργο του Φερμπρόκ, με τον όρο, όπως ξέρετε, να περνούμε εδώ υποχρεωτικά ένα μήνα κάθε άνοιξη. Συγκινητικό αυτό, δεν λέω -αλλά τι ιδέα!.. Ούτε η ίδια δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει σ' αυτήν εδώ την ερημιά. Έμενε όλο το χειμώνα στο Παρίσι, νοσταλγώντας τον πύργο της, και, μόλις ερχόταν το καλοκαίρι, έτρεχε να παραθερίσει κάπου αλλού! Η αλήθεια είναι πως είχε πέσει στα νύχια των γιατρών. Μ' όλο που ήταν γυναίκα υγιέστατη, περνούσε τα καλοκαίρια της στα ιαματικά λουτρά, πίνοντας ένα σωρό νερά και κάνοντας μπάνια στη λάσπη. Κι όταν πάλι έμπαινε το φθινόπωρο, γύριζε γρήγορα στο Παρίσι για να παραγγείλει τις καινούργιες της τουαλέτες. Έτσι, που να της μείνει, της καημένης, καιρός για τον πύργο;.. Ορκιζόταν όμως σ' ό,τι είχε πιο ιερό - δηλαδή, σ' εμάς, πως την επομένη άνοιξη θαρχότανε να κατοικήσει στο Φερμπρόκ... Μα, μόλις έμπαινε ο Μάης, οι γιατροί τη στέλνανε σ' άλλα νερά, και σ' άλλες λάσπες... Τέλος, ο θάνατος τη λύτρωσε απ' αυτές τις θαυματουργές θεραπείες - θεός σχωρέστην. Κι η τελευταία της επιθυμία ήταν να εκπληρώσουμε εμείς τον όρκο της.
ΝΤΑΜΙΕΝ: Ευλαβικό χρέος...
Η ΚΟΜΙΣΣΑ: Φυσικά. Ένας μήνας στην εξοχή περνάει αρκετά γρήγορα, αρκεί να διοργανώσεις ένα δυο χορούς. Δυστυχώς, η κληρονομιά συνοδευόταν κι από μιαν ακόμα υποχρέωση...
ΝΤΑΜΙΕΝ: Το Ορφανοτροφείο...
Η ΚΟΜΙΣΣΑ: Ακριβώς. Ένα χωρατό της μακαρίτισσας. Φαντάζομαι πως θα γελούσε, όταν πρόσθετε στη διαθήκη της πως θα είμαστε υποχρεωμένοι να συντηρούμε στον πύργο δώδεκα ορφανά!
ΝΤΑΜΙΕΝ: Ίσως τα χριστιανικά της αισθήματα;
Η ΚΟΜΙΣΣΑ: Αστειεύεστε; Η θεία μου είχε ανατραφεί διαβάζοντας όλο άθεους φιλόσοφους. Εξάλλου μισούσε τα παιδιά. Ήταν μια αντιπάθεια που της είχε μείνει απ' τη μέρα που κάτι μάγκες της σουτάρανε μια μπάλα στο κεφάλ

Μετάφραση: Σολομός Αλέξης
Επιμέλεια: Λάζου-Πορτολομαίου Μαρία
Επιμέλεια σειράς: Λάζου-Πορτολομαίου Μαρία
'Εργο Εξωφύλλου: Σπυρίδωνος Δημήτρης
Είδος: Βιβλίο
Γλώσσα πρωτοτύπου: Γαλλικά
Θέμα: Γαλλικά θεατρικά έργα
Σειρά: Παγκόσμιο Θέατρο · 160
ISBN: 960-385-316-Χ
ISBN-13: 978-960-385-316-9
Πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2005
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14x21
Σελίδες: 88

ΠΡΟΣΩΠΑ
Ο ΚΟΜΗΣ
Η ΚΟΜΙΣΑ - Γυναίκα του
ΟΡΤΕΝΣΙΑ - Ερωμένη του
ΕΡΟ - Φίλος του
ΒΙΛΜΠΟΣ - Γελοίος εραστής της Κόμισσας
ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΑΜΙΕΝ - Διαχειριστής της Κόμισσας
ΛΙΖΕΤΤΑ - Βαφτιστικιά του

Περιορισμένα αντίτυπα

Ανούιγ Ζαν (Anouilh Jean)

Ο Ζαν Ανούιγ γεννήθηκε στο Μπορντώ της Γαλλίας το 1910. Ύστερα από τις νομικές του σπουδές κι από ένα σύντομο πέρασμα από τη δημοσιογραφία, βλέπει το πρώτο του έργο, την "Ερμίν" ν' ανεβάζεται στο Theatre de l' Oeuvre, το 1932. Η υποδοχή που του επεφύλαξαν στο έργο αποφασίζει ολόκληρη την καριέρα του. Για πολύ καιρό γραμματέας του Λουί Ζουβέ, γράφει διαδοχικά τον "Μανδαρίνο" (1933), και το "Υπήρχε ένας φυλακισμένος" (1935) που τα υποδέχτηκαν με μύδρους κριτικοί σαν τον Γκαμπριέλ Μαρσέλ και τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Οπωσδήποτε όμως, για να γνωρίσει την πραγματική επιτυχία πρέπει να περιμένει ως το 1937, χρονιά που δίνει τον "Ταξιδιώτη χωρίς αποσκευές", και το 1938, χρονιά που δίνει το "Αγρίμι". Με το "Χορό των κλεφτών" και το "Ραντεβού στο Σανλί" η φήμη του θα μεγαλώσει. Με την "Αντιγόνη" του (1944) γνωρίζει το θρίαμβο, εκσυγχρονίζοντας το αρχαίο θέμα, που το αντλεί απ' το Σοφοκλή, εκθειάζοντας σε μια πολύ πρόσφορη στιγμή -τη στιγμή της Γερμανικής Κατοχής- το ασυμβίβαστο της αγνότητας μπροστά στην άτεγκτη σκοπιμότητα της πολιτικής πράξης.
Χωρίς ν' αγνοεί κανένα απ' τα "νήματα" της δουλειάς του σαν δραματουργού, θεωρούμενος σαν ένας από τους άριστους θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, που μεταφράζει σκηνικώς τη σκληρότητα και την απανθρωπιά της κοινωνικής ασυναρτησίας, καθώς και τη βαθιά αρρώστια απ' την οποία πάσχουν οι συνειδήσεις, ο Ζαν Ανούιγ προσπάθησε να ευρύνει τον πίνακά του τα τελευταία χρόνια, προσθέτοντας στα βασικά στοιχεία της βιοθεωρίας του είτε πολιτικά στοιχεία, "Κακόμοιρε Μπιτός" (1956) - "Ουρλουμπερλού" (1959), είτε ιστορικά, όπως το πραγματοποίησε με τον "Κορυδαλλό" (1953), όπου ζωγραφίζει μια δυνατή και ελάχιστα αληθοφανή μορφή της Ζαν ντ' Αρκ, είτε θρησκευτικά, όπως στον "Μπέκετ" (1959), που έγραψε σε μια στιγμή έξοχης έμπνευσης.
O Ζαν Ανούιγ πέθανε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 3 Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 77 ετών.

Επιλέξτε νομό για να δείτε τα μεταφορικά του προϊόντος:

* Για πιο ακριβή αποτελέσματα προσθέστε όλα τα προϊόντα στο καλάθι σας και υπολογίστε τα μεταφορικά στην ολοκλήρωση της παραγγελίας. Οι δυσπρόσιτες περιοχές επιβαρύνονται με 2.5€

Στείλτε μας την απορία σας για το προϊόν.
Δείτε επίσης
 
 

(c) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΩΔΩΝΗ - All rights reserved - Υλοποίηση, φιλοξενία: Hyper Center