• Φαίδρα
Τίτλος 1687Συγγραφέας: Ρακίνας (Racine Jean Baptiste)

«Ο πρωταρχικός κανόνας είναι να αρέσουμε και να συγκινήσουμε. Όλοι οι υπόλοιποι υπάρχουν μόνο και μόνο για να φτάσουμε σ’ αυτόν τον πρώτο» αναφέρει ο Ρακίνας ως στόχο της τραγωδίας.

Ο μύθος, λοιπόν, του Ιππόλυτου και της Φαίδρας ξαναγράφεται από τον Ρακίνα ο οποίος εστιάζει στη Φαίδρα που βασανίζεται από τον έρωτά της για τον γιο του άντρα της, τον Ιππόλυτο, και εκμυστηρεύεται το πάθος της στην τροφό της, την Οινώνη. Η είδηση του θανάτου του Θησέα την οδηγεί στην εξομολόγηση του έρωτά της στον ίδιο τον Ιππόλυτο ο οποίος όμως την αντιμετωπίζει ψυχρά. Με την επιστροφή του Θησέα πυροδοτείται η τραγική εξέλιξη: Ο Ιππόλυτος αποφασίζει να μην αποκαλύψει την ερωτική εξομολόγηση της μητριάς του αλλά να ομολογήσει τον έρωτά του για την Αρικία, η τροφός για να προλάβει την καταστροφή τής κυράς της κατηγορεί τον Ιππόλυτο, η Φαίδρα ταλανίζεται από την ενοχή, το πάθος και τη ζήλια της. Ο Ιππόλυτος θα έχει τραγικό τέλος και η Φαίδρα θα αυτοκτονήσει αφού πρώτα ομολογήσει την ενοχή της. Ο Ρακίνας επομένως συγκινεί αποκαλύπτοντας τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Μετάφραση: Βιδάλη Μαίρη
Επιμέλεια: Λάζου-Πορτολομαίου Μαρία
Επιμέλεια σειράς: Λάζου-Πορτολομαίου Μαρία
Είδος: Βιβλίο
Τίτλος πρωτοτύπου: Phèdre
Γλώσσα πρωτοτύπου: Γαλλικά
Θέμα: Γαλλικά θεατρικά έργα
Σειρά: Παγκόσμιο Θέατρο · 144
ISBN-13: 978-960-558-142-8
Πρώτη έκδοση: 2002
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14x21
Σελίδες: 108

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, γιος του Θησέα και της Αμαζόνας Αντιόπης

ΘΗΡΑΜΕΝΗΣ, παιδαγωγός του Ιππόλυτου

ΟΙΝΩΝΗ, τροφός της Φαίδρας

ΦΑΙΔΡΑ, γυναίκα του Θησέα, κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης        

ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ [ΠΑΝΩΠΗ] / ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ [ΙΣΜΗΝΗ]

ΑΡΙΚΙΑ, πριγκίπισσα της Αθήνας

ΘΗΣΕΑΣ, βασιλιάς της Αθήνας, γιος του Αιγαία

Η σκηνή διαδραματίζεται στην Τροιζήνα, πόλη της Πελοποννήσου.

Ρακίνας (Racine Jean Baptiste)

acine, Jean Baptiste (1639-1699). Ο διάσημος Γάλλος ποιητής και ακαδημαϊκός μαζί με τον Μολιέρο και τον Κορνήλιο, αποτελούν την περιώνυμη τριανδρία του γαλλικού δραματολογίου του 17ου αιώνα.
Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία, αλλά δεν τα ακολούθησε, γιατί από νωρίς εκδηλώθηκε μέσα του η κλίση προς την ποίηση και ιδιαίτερα προς την τραγωδία και το δράμα.
Υπήρξε φίλος του Μπουαλώ, του Μολιέρου και του Λαφονταίν, τα βιβλία των οποίων άσκησαν ζωηρή επίδραση στο πνεύμα και το έργο του.
Η πρώτη του ωδή, που έφερε τον τίτλο "Η νύμφη του Σηκουάνα" και που τη δημοσίευσε σε ηλικία μόλις 20 ετών, με την ευκαιρία των γάμων του βασιλιά Ηλίου Λουδοβίκου ΙΔ΄, ήταν μια επιτυχία του. Κατόπιν, έγραψε ορισμένες αποτυχημένες τραγωδίες, για να αρχίσει πάλι τις επιτυχίες του από το έτος 1764, με τα έργα: "Θηβαΐδα", "Αλέξανδρος" και "Ανδρομάχη" (και τα τρία τραγωδίες). Στη συνέχεια έγραψε την έξυπνη κωμωδία του "Οι διάδικοι", όπου έκδηλα μιμείται την κωμωδία του Αριστοφάνη "Σφήκες".
Μετά εξακολούθησε με ορισμένες άλλες εκλεκτές τραγωδίες του, μεταξύ των οποίων είναι: "Η Βερενίκη", "Ο Μιθριδάτης", "Ο Βρετανικός", "Ο Βαγιαζήτ", η "Ιφιγένεια" και η "Φαίδρα" (οι δύο τελευταίες κατά μίμηση των ομώνυμων τραγωδιών του Ευριπίδη).
Η δόξα όμως του Ρακίνα, από τα παραπάνω εκλεκτά έργα του, προξένησε τον φθόνο και τις εναντίον του κριτικές επιθέσεις μερικών άλλων ομοτέχνων του, ακόμη και πρώην φίλων του. Με αποτέλεσμα, ο ποιητής να στεναχωρηθεί τόσο πολύ, ώστε σε ηλικία 38 ετών, να αφήσει το πνευματικό προσκήνιο και να κλειστεί σε μοναστήρι Ιανσενιτών (το Πορτ Ρουαγιάλ). Έκτοτε δε και επί 22 ολόκληρα χρόνια -ως το θάνατό του- δεν έγραψε, παρά μόνο δύο τραγωδίες με θρησκευτικό περιεχόμενο, παρμένο απ' τη Βίβλο, τις "Εσθήρ" και "Αθαλία".

Επιλέξτε νομό για να δείτε τα μεταφορικά του προϊόντος:

* Για πιο ακριβή αποτελέσματα προσθέστε όλα τα προϊόντα στο καλάθι σας και υπολογίστε τα μεταφορικά στην ολοκλήρωση της παραγγελίας. Οι δυσπρόσιτες περιοχές επιβαρύνονται με 2.5€

Στείλτε μας την απορία σας για το προϊόν.
Δείτε επίσης
 
 

(c) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΩΔΩΝΗ - All rights reserved - Υλοποίηση, φιλοξενία: Hyper Center -